tego zaprę się i Ja przed moim Ojcem
Mt 10.33
Mamy nawyki powstańcze. Chodzimy kanałami. Nisko spuszczając głowy. A zapytani o wiarę w Jezusa, szepczemy speszeni: to przecież prywatna sprawa. To niezrozumiały polski kompleks. Może dlatego tak spodobała mi się akcja „Nie wstydzę się Jezusa”?
Przestraszyłem się tego, że lista uczynków miłosierdzia rozpoczyna się od „upominania grzesznych”. Pachnie ocenianiem, smrodkami dydaktycznymi. Większość pouczeń powinienem wyrecytować przed lustrem. Jestem mistrzem świata w dostrzeganiu drzazg w oku.
Bardzo podobał mi się za to pomysł cichej modlitwy. Widziałem jak ogromne owoce przynosi realizowana w Łodzi „modlitwa za miasto”. Ciche, pozornie niegroźne odmawianie Koronki do Bożego Miłosierdzia. Otaczanie ludzi modlitwą, płaszczem błogosławieństwa. Wchodzę w to!
Pierwsze dwa tygodnie sierpnia 2011 r. przedstawiciele Krucjaty Młodych oraz Sekcji Rycerskiej Lepanto spędzili we francuskiej Lotaryngii, w domu formacyjnym TFP (Tradycja, Rodzina, Własność) w Creutzwaldzie. Młodzi Polacy poświęcili niemałą część wakacyjnego czasu, by wziąć udział w letnim kursie zatytułowanym "Rewolucja i Kontrrewolucja na przestrzeni dziejów", który nawiązywał do wspaniałej książki brazylijskiego myśliciela i działacza katolickiego, prof. Plinia Correi de Oliveira pt. "Rewolucja i Kontrrewolucja".
Żyjemy w świecie, w którym Boga odstawia się na dalszy plan. Samozwańcze „autorytety”, wykorzystując potęgę mediów, stawiają się ponad Prawdą, wyszydzając Dobro, poniżając Miłość, atakując Kościół Katolicki.
Brakuje odwagi
Nawet św. Piotr zaparł się Jezusa. Zrobił to ze strachu. Ale chwilę potem zrozumiał swój błąd i gorzko zapłakał… Dzisiaj również młodzi ludzie boją się przyznać do tego, co głęboko skrywają w swoich sercach – wiary w Boga.
Dodajmy im odwagi!